[EINT]Prologue : Namfah

posted on 01 Nov 2014 21:48 by anemonesinc in EINT
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ..
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
-----------------------------
 
 

16 นาฬิกาตรง   


ฉันยังคงนั่งอยู่ในร้านคาเฟ่ทั้งที่ควรจะได้กลับบ้านไปตั้งนานแล้ว..




16 นาฬิกา 30 นาที   

 

ฉันก็ยังคงนั่งต่อ.. ‘คนเดียว’  เริ่มหยิบใบกระดาษโฆษณาสีเทาดำที่เขียนว่า ‘รับสมัครพนักงานใหม่ ! ทีวีไดเร็ก เทสเครื่องออกกำลังกาย พร้อมของสัมมนาคุณมากมาย!’   ขึ้นมาโบกไปมาแก้เซ็ง


..อ้อถ้าพลิกดูดีๆ มันจะมีเขียนว่า ‘ด่วน! รายได้ดี รับบุคคลจำกัดเพียง 5 คน เพียงแค่คุณนำรหัสซีเรียลดังกล่าวมายืนยันตนกับเรา ก็จะได้รับสิทธิ์นั้นทันที!’ ด้วยล่ะ คงเป็นกลยุทธิ์ดึงดูดพนักงานล่ะมั้ง




16 นาฬิกา 45 นาที

 

ฉันมุ่ยหน้า........กำลังคิดจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรจิก “ใครบางคน” แต่คิดว่าควรจะรออีกสักหน่อย





16 นาฬิกา 55 นาที  



นานพอสมควรที่จะรู้ว่าถูก “เบี้ยวนัด” บางทีฉันไม่ควรจะโทรและกลับบ้านซะคงง่ายกว่ามาก



...เวลานัดใครสักคนมาเพื่อปรึกษาอะไรสักอย่างเนี่ย ฝ่ายนัดก็ไม่ควรจะเบี้ยวนัดไม่ใช่หรอคะ ? :’[  นี่มันนานเกินไปแล้วนะ



16 นาฬิกา 56 นาที



ตื่อดึ้ง...

เสียงโปรแกรมแชทที่หน้าแอพสีเขียวแปร๊ดก็ดังขึ้นมา


‘ฟ้า เรื่องงานพาร์ทไทม์อ่ะ เราว่าจะไม่สมัครนะ แต่ตอนนี้ที่ชมรมติดประชุมยาวๆเลย..’


‘ขอโทษนะที่นัดแล้วไปหาไม่ได้ ไว้นัดปรึกษาอีกทีได้ไหม’



“อ้าว..” หลุดเผลออุทานขึ้นมาเบาๆ



แทนที่จะบอกแต่แรก.. ไม่สิ จริงๆควรจะบอกตั้งแต่ก่อนประชุมแล้วไม่ใช่ให้นั่งรอแบบนี้


เบี้ยวนัดอย่างแท้จริงเลย...


ฉันถอนหายใจ



แต่ถ้าทางนั้นว่างั้น.. ก็คงต้องตามนั้นล่ะมั้ง... โกรธไปคงไม่ได้อะไร

 

 

 

 

 




16 นาฬิกา 59 นาที

 

 

 

 

ฉันมองกระดาษอีกเพื่อความแน่ใจ แล้วค่อยวางลงบนโต๊ะเก็บข้าวของ ก่อนจะตัดสินใจลุกออกจากที่นั่งแล้วรีบๆเดินออกจากร้าน คิดไปว่าไหนๆลองทำงานพาร์ทไทม์ ...ถึงแม้จะไม่มีเพื่อนทำด้วยก็เถอะ...  ดูสักครั้งก็น่าจะได้ประสบการณ์ที่ดีเหมือนกัน..


ว่าแต่อากาศวันนี้จะร้อนไปมั้ย... เหงื่อไหลเป็นสายฝักบัวแล้วมั้งคะเนี่ย หรือฉันควรจะกลับไปนั่งตากแอร์ในร้านกาแฟมากกว่าเนี่ย?

 

 

 

 

17 นาฬิกา 05 นาที

 

 

 

 

พยายามไม่สนใจความร้อนนั่นซะ.. ฉันกล่อมตัวเอง  ก่อนจะกวาดตามองกระดาษในมือเพื่ออ่านรายละเอียดอีกครั้ง..

 

เดี๋ยว

 

เดี๋ยวนะ...

มันไม่อยู่ในมือ...... มันหายไปไหน!?



ฉันขมวดคิ้วหน้าเครียด.. อา... ต้องลืมไว้ที่ร้านแน่ๆ ให้ตายสิ! นั่นมันใบสุดท้ายที่ได้จากพี่พนักงานเลยนะ!


ไม่รู้กลายเป็นพวกขี้ลืมไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันรีบวิ่งรี่หน้าตั้งกลับไปที่ร้าน.. ด้วยความหวังที่ว่ามันจะยังไม่หายไป

 

 

 

 

17 นาฬิกา 15 นาที

 

ฉันเจอผู้ชาย..เอ่อ เด็กผู้ชายสักมัธยมปลาย? ล่ะมั้งนะ ตรงหน้าประตูคาเฟ่  แต่มันคงไม่น่าสนใจเท่ากระดาษที่ฉันทำหายไปหรอก..

 

 

 

เดินเข้าไปมองซ้ายก็แล้ว..

 

 

มองขวาก็แล้ว..

 

 

มองใต้โต๊ะแล้วก็ด้วย...

 

 

 

 

ก็ยังไม่มี! หายไปไหน ระหว่างทางก็ไม่เห็นจะเจอเลย หรือว่ามันจะลงถังขยะไปแล้วกันเนี่ย!?

 

 

 

 

นี่มันแย่.... วันนี้เป็นวันดวงไม่ดีของฉันหรอคะ? ฮือ

 

 

 

 

ฉันเบ้หน้าหน่อย คงดูหน้าละห้อยมากมั้ง แล้วหันกลับมามองผู้ชายคนนี้อีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ ยังไงก็ต้องเดินผ่านนี่นา....

 

 

 

จะว่าไปก่อนหน้านั้น ฉันเห็นเขาถือใบกระดาษสีเทาๆและของฉันมันก็กระดาษสีเทาเหมือนกัน..


มองๆไป บางทีเขาอาจจะเก็บเอาไว้ให้รึเปล่า? จะเป็นไปได้มั้ยนะ..  แต่ยังไม่ทันถาม เขาก็กอดมันไว้แนบอก .. . พร้อมมองแบบ..

..เอิ่ม หวงแหน ? ไม่ก็อะไรสักอย่างที่บ่งบอกว่า ‘ไม่ให้ ไม่มีวัน’

 

 

 

....หา? ฉันไม่ได้จะไปพรากลูกชายเขาออกมาจากอ้อมอกอะไรทำนองนั้นสักหน่อยนะคะ!  อะไรกันล่ะนั่น

 

 

 

ฉันคงเผลอแสดงท่าทางว่าจะขอออกไปล่ะมั้ง แต่มันเหมือนของฉันนี่นา? ต้องใช่แน่ๆ แต่เขากลับ...

สะบัดหนี!?  ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำนะ!


“กระดาษแผ่นนั้นของฉันนะคะ กรุณาคืนมาเถอะค่ะ” ฉันรีบพูดลองเชิงออกไป   เผลอขึ้นเสียงนิดหน่อย ซึ่งไม่รู้ว่าจะได้ผลมั้ยแต่ก็พอจะให้เขากลับมาสนใจอีกที.. ซึ่งฉันก็หวังอยู่นิดๆว่าจะได้มันกลับมา

 

 

แต่...

 

 

“ไม่คืน ลืมไว้เองนี่ กระดาษมันตกอยู่นะ ผมเก็บมา มันก็ต้องเป็นของผมสิ”

(.............)

 

 

หา ? ชัดเลย .... ของฉันแหงๆ

 

 

อะไรของนาย(วะ)คะ!?

 

 

ใครบ้างจะไม่เหวอ นอกจากจะติ๊ต่างว่าเก็บได้ต้องเป็นของตัวเอง แล้วยังพูดใส่หน้าเจ้าของแบบนี้ด้วย!? ผู้ชายคนนี้ ไม่ ไม่สิ ควรจะใช้คำว่า  หมอนี่ มากกว่า คิดอะไรของเขาอยู่เนี่ย!

 

 

ม...ไม่พอ มีการหัวเราะใส่ด้วยแบบอารมณ์ดีมากๆ...............

 

 

ปกติดีแน่รึเปล่าคะเนี่ย ดูหน้าอายุก็ยังน้อย ศรีธัญญาหน่อยมั้ย?

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันเริ่มพาลเพ้อเจ้อ เอ่อ...ไม่ทันตั้งตัวดี เหมือนอาศัยทีเผลอตอนฉันเหวอ เขาก็เอามันวิ่งออกไปนอกประตู จะห้ามไว้ก็ไม่ทันแล้ว!

 

 

“เฮ้ยยยย เดี๋ยวสิคะ!!”


และแล้วกระดาษโฆษณาใบสุดท้ายที่ได้จากพี่พนักงานก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย..



เขาหายลับสายตาไปแล้ว นี่มันดวงซวยแน่ๆ ฉันมั่นใจนะคะว่าปีนี้ไม่ใช่ปีชงฉันน่ะ บ้าเอ้ย!


ฮือ นี่มันเสียทั้งแรงทั้งเวลาชัดๆ..

 

.

 

ในใบกระดาษนั้นเขียนว่าเร่งด่วน รับจำนวนจำกัด 5 คนอะไรแบบนี้ด้วย รายได้ก็ดี ป่านนี้คงเต็มแล้วแหงๆ...

 

 

บางทีถ้าฉันไปขอร้องบริษัทเขา  เขาจะใจอ่อนให้ฉันสมัครงานบ้างมั้ยนะ.....

 

 

คิดได้ดังนั้น ฉันว่าฉันควรจะกลับบ้านเป็นอันดับแรก แล้วเปิดคอมพิวเตอร์งี่เง่าติดไวรัสเพื่อเช็คเบอร์โทรบริษัทนี้ซะ

 

 

ใช้เวลาไม่นานนักหรอกเพราะบ้านกับร้านคาเฟ่นั่นห่างกันไม่ถึงกิโล อาจจะสัก 15 นาทีก็ได้  ฉันรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ไม่มั่นใจว่าคอลเซ็นเตอร์ของทางบริษัทนั้นจะปิดทำการสักกี่โมง คิดในแง่ดีอย่างมากก็คงจะ 6 โมง..

 

 

ไม่ได้เปลี่ยนชุดรึอาบน้ำอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ฉันตรงดิ่งไปหาก็คือคอมพิวเตอร์อย่างแน่นอนที่สุด!

 

 

อืม..จะว่าไปจริงๆก่อนหน้านั้นฉันก็ใช้โทรศัพท์เสิร์จหาได้นี่..........

แต่ช่างมันเถอะ! ตอนนั้นไม่ทันนึกนี่นา

 

 

 

อา...เผลอคิดเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว คอมพิวเตอร์ฉายแสงสีฟ้าขึ้นหน้าจอเดสท็อป ฉันรีบดึงสติกลับมาเปิดเบราเซอร์เว็บที่ใช้เวลาโหลดไม่นานนัก แล้วเลื่อนไปคลิกแท็บบุ๊คมาร์ก ‘Gyre’ อย่างรวดเร็ว

 

 

หน้าจอสีเทาดำโหลดขึ้นมาช้าๆ โดยด้านบนสุดมีตัวอักษรสีขาวเด่นสะดุดตา พร้อมกับมาสคอตน้องหุ่นดีข้างๆที่ใครๆก็ว่ากันว่าน่ารัก

 

 

0X-XXX-XXXX บริษัทไกเออร์ คอลเซ็นเตอร์ ยินดีปรึกษาหากคุณมีปัญหาใดๆ!

 

 

….ค่ะ ตอนนี้มีปัญหาโคตรๆที่กลัวจะสมัครงานไม่ทันน่ะค่ะ!

 

ฉันคว้าโทรศัพท์ทันทีแล้วกดเบอร์อย่างไม่รีรอ

 

 

 

ตื้ด... ตื้ด...

 


 

เสียงรอสายดังเป็นระยะๆ หวังว่าเขาจะยังไม่ปิดทำการนะ..  ตื่นเต้นไม่น้อยเลย ไม่บ่อยนักหรอกที่ฉันจะใช้โทรศัพท์โทรหาอะไรที่เป็นทางการอย่างนี้

 

 

จริงๆไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้รีบอยากทำงานที่นี่แบบนี้ คงเพราะเงินเดือนดีไว้ใจได้ เลยหายากหน่อยล่ะมั้ง  โอ้ยแต่ตอนนี้ช่างมันก่อน!

 

 

 

‘สวัสดีค่ะ บริษัทไกเออร์ค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้คะ’



เสียงหวานๆไม่คุ้นหูดังขึ้นปลายสาย.. เอาล่ะ ต้องสูดหายใจลึกๆก่อนจะตอบกลับไป

“อ่า...ค่ะ โทรมาสอบถาม ไม่ทราบว่าถ้าอยากจะสมัครงานพาร์ทไทม์ประเภทขายของ..อะไรทำนองนี้ พอจะมีตำแหน่งว่างอยู่บ้างรึเปล่าคะ?”



ฝ่ายตรงข้ามเงียบเหมือนกำลังหาข้อมูลสักพัก… ก่อนจะตอบกลับมาอีกครั้ง




‘มีตำแหน่งว่างค่ะ กำลังรับสมัครอยู่ด้วย แต่ไม่ใช่งานบริการสินค้า คุณหนูสนใจรึเปล่าคะ’ ฉันยังไม่ทันตอบ โอเปอร์เรเตอร์ก็พูดต่อเสียแล้ว ‘จะเป็น Intersomnia Project 66 น่ะค่ะ’




โปรเจ็ค…? อะไรล่ะนั่น




“ขอรายละเอียดอีกได้มั้ยคะ? อย่างรายได้..การทำงาน..อะไรอย่างนี้?”




‘กรณีนี้คุณหนูจะเป็น...’ เธอเงียบไปประมาณสักวินาที ‘กลุ่มผู้เข้ารับทดลองสินค้าค่ะ โดยจะเน้นการนอนเป็นหลัก ส่วนรายได้นั่นอยู่ที่ประมาณ XX,XXX บาทต่อเดือน ซึ่งรับรองว่าจะไม่มีผลอันตรายต่อร่างกาย ’



ฉันคิดว่ามันน่าสนใจไม่เลว… กลุ่มผู้ทดลองสินค้า ถ้าเป็นพวกยา ครีมอะไรพวกนี้ ฉันเป็นคนแพ้ยากซะด้วย ถ้าเป็นอุปกรณ์อะไรก็คงจะไม่มีปัญหา..ล่ะมั้ง? ฉันเข้าใจว่าอย่างนั้น อีกอย่าง คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่มีปัญหาถ้าฉันจะทำงานพิเศษเพื่อหาประสบการณ์



“เริ่มงานวันไหนคะ จะสมัครทางไหนได้บ้าง” ฉันเหมือนได้ยินปลายสายถอนหายใจแบบโล่งอกยังไงไม่รู้.. แต่ช่างเถอะ ใครจะรู้ เธออาจจะเหนื่อยเพราะมีคนโทรเข้ามามากในแต่ละวันก็ได้นี่นา



‘ทางโทรศัพท์นี่เลยก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นรบกวนขอข้อมูลคุณหนูตามแบบฟอร์มนะคะ แล้วทางเราจะโทรไปนัดวันสัมภาษณ์กันอีกที ’ เธอว่า ก่อนจะถามข้อมูลของฉัน ทั้งชื่อจริง เบอร์โทรศัพท์ และที่อยู่ที่ติดต่อได้สะดวก

 

 

 


.

.

.

.


17 นาฬิกา 50 นาที

 

 

นางสาวทะเลจันทร์ อนันตธาดา ได้นัดวันเวลาสัมภาษณ์ Project Intersomnia 66 เสร็จสิ้น

 

 

จบ

ถ้าภาพไม่ขึ้น จิ้มลิ้งค์ 1 2 3 4 5

-------------------------------

ในที่สุดมันก็เสร็จ

 

สรุปเนื้อหา

- เพื่อนนัดน้ำฟ้ามาปรึกษาเรื่องบางอย่าง แต่เพราะติดประชุมเลยมาไม่ได้ ปล่อยให้น้ำฟ้านั่งรอ ระหว่างนั้นก็นั่งดูใบโฆษณาของไกเออร์ที่จั่วหัวว่ารับจำนวนจำกัด

- เพื่อนส่งข้อความมาบอกแทนว่าไปไม่ได้แล้ว ซึ่งก่อนหน้านี้น้ำฟ้าเคยชวนเพื่อนทำงานพาร์ทไทม์ของบริษัทไกเออร์ด้วยกัน แต่เพื่อนไม่สมัคร

- น้ำฟ้าตัดสินใจสมัครคนเดียว จากนั้นจึงจะกลับบ้านแต่ดันลืมใบโฆษณาไว้

- คิดว่าลืมไว้ที่ร้านแน่ๆจึงกลับไปเอา แล้วก็เจอ ฟองครีม (Link) ขโมยใบสมัครไป

- ใจน้ำฟ้าอยากสมัครอยู่แล้ว พอจั่วหัวว่าจำนวนจำกัดเลยร้อนใจไปหน่อย รีบกลับบ้านเปิดคอมโทรหาคอลเซ็นเตอร์สมัคร

 

อ่านอีกมุมมองของ ฟองครีมได้ ที่นี่ ค่ะ 

 

เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย

- เพื่อนของน้ำฟ้าที่นัดไว้ชื่อ อัยยา

หน้าตาคร่าวๆประมาณนี้ จิ้ม

 

 

.......... อย่าพึ่งปิดนะคะ!

ตัวใหญ่ทำไม   เรามีของแถมค่ะ! จิ้มแถม1 จิ้มแถม2

#โดนตบ555555555555

#เผ่นล่ะค่ะ 

 

เจอกันเอนทรี่หน้านะ <3

                                                



edit @ 1 Nov 2014 22:21:36 by AneSinc

edit @ 1 Nov 2014 22:25:08 by AneSinc

edit @ 1 Nov 2014 22:28:22 by AneSinc

edit @ 2 Nov 2014 12:06:24 by AneSinc